Καιρός

Γιορτάζουν

Χρονογράφημα

Η Κατσάνα (Συγγραφέας: Γιώργης Χαλατσάς (Καστελλιώτικα Νέα - Φύλλο 13 - 15/9/1964))

Πριν ένα μήνα και κάτι, μας θυμήθηκε ό αρχάγγελος. Κατεβαίνοντας κάποιο αυγουστιάτικο δειλινό γεμάτο χρώμα και ζωή στο χωριό, πήρε απ' την αγκώνη της μια απλή, ειρηνική και ταπεινή ψυχή — την ψυχή της γιαγιάς. Χωρίς θόρυβο κι επισημότητα σαν το πόδι του γύπα, μαζεύτηκε και λύθηκε το χέρι της πούπαιζε κάποτε με τις φτωχικές κούκλες της παιδούλας, φόρεσε τον αρραβώνα, αγκάλιασε τον άντρα. γύρισε τ' αλέτρι και το χωριό και ντάντεψε δυο γενιές ανθρώπων. Έμεινε η εικόνα χωρίς Προσευχή. Απαρφάνεψε το χαγιάτι της απ’ τη θαμπή φιγούρα, που στις μοναχικές ώρες των γηρατειών επόπτευε με τα τυφλά μάτια, θαμμένη στη σκέψη της, τον κόσμο της εκεί μπροστά — ένα γιούρτι ο δρόμος, δέκα πρόσωπα. Χάθηκε για πάντα κι' η φωνή της — ένα τρυφερό παραμιλητό γεμάτο έγνοια για το εγγόνι, το χωράφι, τον καιρό και τον τόπο της.

— Πώς νοιώθεις γιαγιά; τη ρώτησε ό εγγονός της πριν μια μέρα
— Πώς να νοιώσω παιδάκι μου! λέει. Λιγοψύχησα.

Λιγοψύχησε! Να γινόταν, λέει, και σε μάς πούσκαφταν λακκούβες στην καρδιά τα βιβλία κι άνοιξε άσωτος ο κόσμος μέσα μας, να μπορούσαμε να παίρναμε κάτι από τούτο το απλό μεγαλείο της ζωής. Και με μια λέξη μόνο, μπρος στο μεγάλο γεγονός κουβαλώντας τη φτωχή μας ελπίδα, να σμίγαμε με το Θεό.

Ανθολόγιο Χρονογραφημάτων