Καιρός

Γιορτάζουν

Χρονογράφημα

Όμορφα χρόνια στα Καστέλλια... (Συγγραφέας: Διαδικτυακός Καστελλιώτης)

Έφτασε 15αύγουστος! Κάτι είχε αρχίσει από καιρό να μου αλλάζει τη διάθεση και να με κάνει να χαμογελώ περιμένοντας κάτι όμορφο. Ήταν το επικείμενο ταξίδι στο χωριό. Το ταξίδι το οποίο και τα 34 χρόνια μου έχει συνδυαστεί με πανέμορφες, ξέγνοιαστες στιγμές οι οποίες θα με συνοδεύουν στα ταξίδια των αναμνήσεών μου για μια ολόκληρη ζωή.

Φορτώνω το αυτοκίνητο και ξεκινώ για το ταξίδι το οποίο όταν ήμουν πιτσιρικάς το περίμενα πως και πως. Μάλιστα έλεγα στους γονείς μου να μην κάνουμε καμία στάση ούτως ώστε να φτάσουμε το συντομότερο δυνατό στο χωριό όπου θα έβλεπα τα ξαδέρφια μου τα οποία ανέβαιναν και αυτά καθώς και όλους τους φίλους μου. Δεν ήθελα να χάσω στιγμή!

Η Εθνική δεν έχει πολύ κίνηση... Μπαίνω από Κάστρο και φτάνω Τιθορέα. ΄Ηδη έχω αρχίσει να αισθάνομαι πως φτάνω στο χωριό. Με το που μπαίνω στο Δαδί αφήνω όλα μου τα προβλήματα, σκέψεις και σκοτούρες της καθημερινότητας πίσω μου και απολαμβάνω το τοπίο γνωρίζοντας την κάθε στροφή του δρόμου που ακολουθεί. Μπαίνω στη Σουβάλα. Σταματώ στο φούρνο και παίρνω ζεστό, αχνιστό, μοσχομυριστό χωριάτικο ψωμάκι. Λιλαία, Μαριολάτα και μετά Γραβιά. Στρίβοντας δεξιά μετά την αστυνομία, η αγαλλίασή μου ότι ουσιαστικά είμαι μόλις 1 χιλιόμετρο μακριά από το χωριό φθάνει στο αποκορύφωμά της. Καθώς φτάνω στη διασταύρωση για Καστέλλια, βλέπω πως έχει γίνει αδιέξοδος και παραξενεύομαι. Συνεχίζω πιο κάτω και βλέπω πως ολοκληρώθηκαν τα έργα κατασκευής της παρακαμπτήριας οδού του δρόμου Λαμίας - Αμφισσας έξω από τη Γραβιά, όπου και έχουν φτιάξει τη νέα είσοδο για το χωριό.

Ανηφορίζοντας, φτάνω στα πρώτα σπίτια του χωριού και μετά από λίγο στο σπίτι μας όπου και παρκάρω. Βγαίνω έξω και πετάω από τη χαρά μου! 34 χρόνια έχουν περάσει και τα συναισθήματα παραμένουν ακριβώς τα ίδια όπως όταν ήμουν παιδί! Παίρνω μια βαθιά αναπνοή και προσπαθώ να ρουφήξω όλες τις μυρωδιές της φύσης. Πλήρης αγαλλίαση...

Φέτος ήταν και μια χρονιά που είδα και πολλά παιδιά της παλιάς παρέας. Όσο μεγαλώνουμε βλέπεις, προκύπτουν αυξημένες υποχρεώσεις, οικογένεια, παιδιά και η παρέα πλέον ουσιαστικά διαλύεται. Την επόμενη του 15αύγουστου πάμε όσοι από την παρέα είχαμε μαζευτεί, στη Σουβάλα. Εκεί που καθόμασταν άρχισα να τους παρατηρώ και να τους χαζεύω όλους να μιλάνε, να γελάνε, να περνάνε όμορφα και θυμήθηκα τότε όταν ήμασταν μικροί... Θυμήθηκα τις βόλτες που κάναμε στο χωριό, τις βόλτες στον Αη Θανάση, τις βόλτες στην πλατεία της εκκλησίας, το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ που παίζαμε στο προαύλιο του σχολείου, τα πρώτα παιδικά σκιρτήματα και γενικά τις όμορφες στιγμές που περάσαμε στα Καστέλλια.

Και ήταν τόσο όμορφες οι αναμνήσεις...

Χωριουδάκι μου θα σ' αγαπώ για πάντα!

Ανθολόγιο Χρονογραφημάτων